Marzièh Reyhani

Marzieh Reyhani, zangeres en zangpedagoge; studeerde in 1999 af aan het Amsterdams Conservatorium en rondde in 2007 de opleiding in de Lichtenberger® Methode aan het Lichtenberger® Institut für angewandte Stimmphysiologie in Duitsland af.

 

Sinds 2003 geeft Marzieh privéles volgens de Lichtenberger® Methode in haar praktijk te Leusden en in 2006 is zij begonnen met het geven van workshops en trainingen in deze methode aan particulieren, koren en bedrijven aldaar en op lokatie.

 

Als zangeres trad Marzieh op in de Nederlandse theaters met haar Braziliaanse formatie Dirindi waarmee zij de CD's  “Cantar do Jobim” en "Esse Samba" maakte. Zij maakt nu plannen voor een nieuwe Braziliaanse band.

 

Daarnaast begon Marzieh haar acteerdebuut in 2008 aan de zijde van theatermaker Frank Groothof op de planken tijdens familievoorstellingen van "Porgy & Bess" door het hele land.

 

Tijdens het Symposium Lichte Muziek op zaterdag 29 oktober 2016 verzorgd Marzièh één van de bijdragen.

Lichtenberger Methode en Lichte Muziek

Vrij musiceren lijkt geen vanzelfsprekendheid voor de meesten van ons. Zelfs als we alleen zijn en muziek maken in een veilige omgeving zijn er factoren die ons belemmeren in het moment te zijn. Ingesleten ideeën over hoe iets moet klinken, muziek maken met voorbedachten rade, gevoelens van schaamte (die je zelfs kunt hebben als je alleen bent), halen ons uit het moment en zorgen voor de bekende frustraties.

Maar wat gebeurt er dan als we voor publiek musiceren? Verkrampen we dan niet nog meer en houden we ons dan niet nog meer vast aan het spelen met voorbedachten rade? Kiezen we dan liever voor de gemakkelijke weg van slimme maniertjes en trucjes om niets te laten zien van onze angsten en onzekerheden, zodat alles gladjes en als gepland verloopt? Hoe ver zijn we dan verwijderd van vrij musiceren? En ook; hoe ver van ons publiek en het publiek van ons? Is het publiek dan slechts wel of niet onder de indruk van onze prestaties en was-dat-het-dan?

Dit is één van de aspecten waar we mee om kunnen gaan als we vanuit de Lichtenberger Methode het musiceren benaderen.  

 Allereerst is daar de kunst van het voor onszelf musiceren. Grappig genoeg zorgt het voelen van onze zintuiglijke organen, bijvoorbeeld het oor, voor anders waarnemen. Dit voelen ontwikkelen en actief maken heeft een enorme invloed op die hersenzenuwen die ons in een toestand van rust en welbevinden brengen en zorgt tevens voor een efficiënter functioneren van onze spieren en organen. Daarnaast ontwikkelen wij hiermee ook nog eens de neuronen die nodig zijn voor ons empatisch vermogen. Dit vermogen is op meerdere fronten nuttig.

Als we eerst even bij onszelf blijven, zorgen deze spiegelneuronen voor de verspreiding van de verschillende zijnstoestanden in het weefsel van ons eigen lichaam. Ervaren we bijvoorbeeld ergens in ons lijf ruimte, dan zorgen de spiegelneuronen er voor dat we dit gevoel elders in ons lijf ook kunnen ervaren. Alsof onze organen en weefsels zich in elkaar inleven! Zo kunnen we bijvoorbeeld een totaal gevoel van ruimte gaan ondervinden.

Dit is de eerste stap in het verbinden met onszelf, met of zonder publiek. Het doel verschuift naar de achtergrond (als deze niet al helemaal verdwijnt) en alleen het ondervinden geeft de voldoening tot op spectaculaire hoogte! Een ware verkenningstocht.

Wat zou er gebeuren als we ons daarna op dezelfde manier verbinden met onze omgeving, met ons publiek? En ook zeer spannend: welke rol spelen onze toehoorders zelf eigenlijk? Wat gebeurt er als ons publiek niet die afwachtende houding aanneemt, achterover leunend in de stoel met een gevoel van het-zal-mij-benieuwen-wat-ik-vanavond-voorgeschoteld-krijg, maar zich verbindt met ons? Zich invoelt met de uitvoerder?

Daarover gaat mijn workshop en mijn voordracht tijdens het Lichtenberger Symposium op 28 oktober as in Den Haag.

Tijdens mijn workshop mag je toehoorder zijn maar ook uitvoerder door een zelfgekozen lied, met piano- of gitaarpartij, mee te nemen. Gitarist Henk Sprenger begeleidt en samen gaan we deze verbindingen onderzoeken.

Marzièh Reyhani, Oktober 2016